Δοκιμές

//Η ζωή του παππού μου…// //Ένα από τα άτομα που θαυμάζω στη ζωή μου είναι ο παππούς μου. Είναι ο πατέρας του πατέρα μου και ονομάζεται Παντελής. Γεννήθηκε στην Άρνισσα το 1926. Είχε μια ζωή γεμάτη στερήσεις και ευθύνες. Άρχισε να δουλεύει σε ηλικία μόλις 12 ετών, γιατί η οικογένειά του ήταν αρκετά φτωχή και έπρεπε να βοηθάει στα έξοδα του σπιτιού.// //Η αρχή του β’ παγκοσμίου πολέμου βρίσκει τον παππού μου σε ηλικία μόλις 14 ετών, και 2 χρόνια αργότερα αναλαμβάνει να φροντίζει τη μητέρα και την αδερφή του, γιατί ο πατέρας του (και προπάππος μου) σκοτώνεται από νάρκη. Έτσι γίνεται αρχηγός της οικογένεια και δουλεύει για να μην τους λείψει τίποτα.// //Το 1946 ο παππούς γίνεται πολιτικός κρατούμενος και εξορίζεται στο ξερονήσι Γιούρα για 9 χρόνια λόγω τον πολιτικών του πεποιθήσεων. Στα 1955 γυρνά στο σπίτι και ξαναρχίζει τη δουλειά. Το 1957 γνωρίζει την γιαγιά μου, Ελπινίκη, και το 1958 παντρεύονται και αποκτούν 4 παιδιά.// //Η ζωή του κυλά ήρεμα μέχρι το 1970 που εξορίζεται πάλι στο ίδιο ξερονήσι και για τον ίδιο λόγο για 5 μήνες και βασανίζεται. Όταν ξαναγυρνά περνά δύσκολα, γιατί λόγω της εξορίας κανείς δεν τον δέχεται στη δουλειά του. Όμως, ο παππούς δεν τα παρατάει και γίνεται κτηνοτρόφος, ενώ, παράλληλα, δουλεύει σε ένα κτήμα για να συντηρήσει την οικογένειά του.// //Η ζωή από εδώ και πέρα θα περάσει ήρεμα για τον παππού, που εργάζεται πια στα δικά του κτήματα, αποκτώντας εγγόνια από όλα του τα παιδιά και φτιάχνοντας ένα σπίτι για τον ίδιο και τα παιδιά του. Όμως, το 2008 ο παππούς πεθαίνει από μια ανίατη ασθένεια σε ηλικία 82 ετών.// //Τον θαυμάζω, γιατί παρά τις δυσκολίες δεν το έβαλε κάτω. Συνέχισε να προσπαθεί για τα πιστεύω και τα θέλω του και δεν έχασε ποτέ το χαμόγελο και το κουράγιο του. Ο ίδιος έλεγε ότι δεν πρέπει κάνεις να χάνει το κουράγιο του και πρέπει να αγωνίζεται στη ζωή του και όχι να είναι δειλός, γιατί έτσι δεν θα πάει ποτέ μπροστά. Επίσης, έλεγε ότι τα λάθη είναι για να μαθαίνουμε. Τις συμβουλές του τις θυμάμαι πάντα γιατί πιστεύω ότι ο παππούς ήξερε καλύτερα από όλους!!!//
 * Καραβίτη Δέσποινα,Β1**

//**Η ΑΓΑΠΗ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ**// //Τ////α χέρια δε θα ανοίξω// //Να φύγεις μακριά μου// //Και από τον γκρεμό θα πηδήξω// //Αν δεν σ’ έχω εδώ καρδιά μου// //Εσύ μου δίνεις ζωή να συνεχίζω// //Είσαι όλα όσα έχω// //Γι’ άλλους πια δε θα δακρύζω// //Για σένα όλα τα αντέχω// //Όταν ακουμπούσα τα δυο σου χείλη// //Ένιωθα πως στα σύννεφα πετούσα// //Αλλά εσύ μου είπες να ‘μαστε μόνο φίλοι// //Δεν κατάλαβες πόσο σ’ αγαπούσα// //Ό,τι ζήσαμε μαζί έχεις πια ξεχάσει// //Αναρωτιέμαι αν έκανα εγώ λάθη// //Ο θεός μάλλον την αγάπη δεν έχει μοιράσει// //Έτσι εξηγείται αυτό που έχω πάθει.// **ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΤΩΝ ΝΑΥΤΙΚΩΝ….** Ο ήλιος χαμήλωνε. Η Παναγιά η Κατευοδότρα ξεμάκραινε. Ο μόλος απομακρυνόταν. Έβλεπα τη μάνα μου, τη Γιώργαινα, να μου κουνάει το κόκκινο μαντίλι και άκουγα τον απόηχο της φωνής της. «Ψυχή μου, μπουρεκάκι μου, Βασιλούλη μου, να προσέχεις, να γυρίσεις γερός και δυνατός πίσω». Ένα δάκρυ κύλησε πάνω στο παγωμένο μάγουλό μου και έπεσε πάνω στο ροζιασμένο μου χέρι. Έτριβα με δύναμη την κουπαστή για να μη φανεί η θλίψη μου. Αχ, βρε μάνα…Και συ ταλαιπωρία που τραβάς, χαροκαμένη χήρα. Ο πατέρας μου χάθηκε στο ναυάγιο του καραβιού του καπετάν Γιάννη, τον αδερφό μου, το Σταμάτη, τον πήρε η θάλασσα, όταν πήγε να μαζέψει σφουγγάρια. Αχ, βρε μάνα…Έμεινες με ‘μένα και το στερνοπούλι, τη Μηλίτσα. Τι να κάνεις και συ…Τη μια καταριέσαι τη θάλασσα που σου πήρε τόσο αγαπημένους, την άλλη την παρακαλάς να με φέρει πίσω ζωντανό. Πάνε τέσσερα χρόνια που είμαι στο πλήρωμα του καπετάν Λυμπέρη. Μούτσος, δουλειά σκληρή. Αλλά τι να γίνει, πρέπει να κάνω προίκα για τη Μηλίτσα, να ζήσει η μάνα μου και να πληρώνει το χαράτσι και την κηδεία του αδερφού μου. Ένα χέρι, πολλά τα χρέη. Σήκωσα το κεφάλι. Άρχισε να σουρουπώνει. Το νησί είχε γίνει μια μικρή κουκίδα στον ορίζοντα. Μάζεψα τους κουβάδες και τα πατσαβούρια μου. Καλησπέρισα την ξελογιάστρα φίλη μου και έτρεξα να ανάψω τα λυχνάρια. Το πούσι έπεσε χωρίς να το καταλάβω και μου τρύπησε τα κόκαλα. Άντε, βρε μάνα, καλή αντάμωση. Σκούπισα τη μύτη με το αλμυρό μου χέρι και κατέβηκα τα στενά σκαλοπάτια. «Καλό ταξίδι να ‘χουμε, Αι-Νικόλα μου», κι έκανα το σταυρό μου.
 * Λυμπάρη Δανάη, Γ1**

**Γκέσιου Ιωάννα, Γ1**